Niewierny tomcio-maluszek


W tym miejscu piszemy wszystkie argumenty za i przeciw istnieniu zjawiska OOBE/LD. Z racji, że dział dość śliski jest, pamiętajmy by trzymać swoje emocje pod kontrolą, by z intelektualnej burzy mózgów nie uczynić spamu. Zapraszamy do dyskusji.

Moderator: Opiekunowie

Post Pt kwi 18, 2008 8:32 am

Re: Niewierny tomcio-maluszek

Ja również podpisuję sie pod postem Djnoizz choć z zupełnie innego powodu.
Nie wierzę póki co w eksterioryzację w dosłownym tego słowa znaczeniu.
Choć wierzę we wszystko co tutaj przeczytałam, czyli w przeżycia, które opisują Obemaniacy.
Mam jakieś nieodparte wrażenie, że umiejetność takich przeżyć mamy zapisaną w genach ( w jakimś schowku w umyśle) tylko z reguły nie potrafimy do tego dotrzeć czy też tego odkryć.
Myślę, że to wszystko jest jednak snem, ale w innym stanie świadomości niż normalny. Nie rozumiem tylko czy to następuje na skutek jakichś zmian w organizmie, czy faktycznie każdy ten stan może osiągnąć?
Chodzi mi konkretnie o umiejętność dokładnego analizowania we śnie.
I na tym się skupiam w swoich badaniach (badania - hucznie powiedziane).
W sumie nie interesuje mnie czy życie pozagrobowe istnieje czy nie.
Ta wiedza nie jest mi do niczego potrzebna. Chcę odpowiedzieć sobie na pytanie co dzieje się ze mną tu i teraz i dlaczego tak się dzieje?
Przedwczoraj pierwszy raz wyszłam (???).

Post Pt kwi 18, 2008 9:10 am

Re: Niewierny tomcio-maluszek

Mamy wspólne zweryfikowane spotkanie poza ciałem z Kronopiem i mamy 100% weryfikację spotkania w niefizyce z Draqiem... Dodatkowo kilka innych spotkań z małymi weryfikacjami typu, osoba nie pamięta spotkania, ale informacje, które uzyskałam okazały się prawdziwe. Poza tym inne rzeczy w CF. Poza tym nie neguję naszej twórczej mocy, która w świecie niefizycznym pięknie powołuje do życia wiele rozległych OSPUO... Ale to samo robimy w CF produkując i oglądając niefizycznie swoje myśli w trakcie myślenia, energokształty podczas myśli emocjonalnych. Nawet pisząc to produkuję myślokształty, bo pisząc widzę to wszystko przed sobą i ogladam, analizuję z kilku stron i wpuszczam tu.

PS. Ja też wierzę, że na poziomie fizycznym, eterycznym, astralnym i mentalnym nasze przeżycia są formą wspólnego snu...

Post Pt kwi 18, 2008 9:49 am

Re: Niewierny tomcio-maluszek

Nagualita napisał(a):PS. Ja też wierzę, że na poziomie fizycznym, eterycznym, astralnym i mentalnym nasze przeżycia są formą wspólnego snu...


No i dokładnie o to mi chodziło tylko nie potrafię pewnych rzeczy wyrazić.
No bo wierząc w to co wierzę i wydaje mi się najbardziej prawdopodobne jak mam to nazwać? Senną telepatią?
Przypomniał mi się artykuł, który określił Obemaniaków jako ludzi chorych.
Z początku mnie to zbulwersowało, jednak teraz mnie śmieszy. Niech się zwie jak się zwie. Po tym przedwczorajszym wyjściu byłam niezwykle szczęśliwa. Nie mam nawet pojęcia dlaczego bo w sumie nic się takiego nie zdarzyło. To jednak nie oznacza, że moje obawy i leki się skończyły.
Myślę (przynajmniej na razie), że mamy (my ludzie) niesamowite możliwości, które Wam udało się przeżyć. Ja naprawdę absolutnie tego nie neguję.

Post Pt kwi 18, 2008 11:18 am

Re: Niewierny tomcio-maluszek

Poniewż OBE nie jest moim jedynym hobby to to co teraz napiszę, nie koniecznie jest dowodem na istnienie światów niefizycznych w takim sensie w jakim by chcieli sceptycy OBE.
Któregoś razu pewnien mój znajomy chciał dowiedzieć się czegoś o jego zmarłej żonie. Ja jako że nie jestem aż tak biegła w OBE postanowiłam mu powróżyć z kart. Info jakie uzyskałam niezależnie od innych zaangażowanych w to osób pokrywało się z info jakie uzyskała osoba, która odbyła OBE i widziała to co ja zobaczyłam w kartach. Dla mnie to już jest jakiś dowód na inne światy. Dodam tylko, że owy epizod miał kilka faz i w każdej z nich info zgadzało się mniej lub bardziej, zaś kombinacje metod weryfikacji były bardzo różne i nie opierały się na eksterioryzacji. Pisze ostrożnie o tym, bo nie wiem czy owy znajomy chciałby, abym o tym pisała. Poza tym jego żona skontaktowała się z nim poprzez sny. Nim poznałam treść snów, karty po raz kolejny potwierdziły zaistniałą sytuację - sens snów itp.
Jeśli zatem inne światy istnieją to dlaczego OBE miało by być fałszem mózgu? OBE do świata fizycznego nazywam czystym OBE, jest ono cholernie trudne. Jednakże jak przypuszczam astral ma to do siebie, że potrafi idealnie wręcz odtworzyć real, więc jeśli nawet nie trafisz do śf. to może trafisz do real-astrala, po powrocie z którego opowiesz co widziałeś i się dużo rzeczy będzie zgadzać. Poza tym astral to tak naprawdę wymysł umysłu z czynnym działaniem pośrednim mózgu. Stąd są probemy z weryfikacją. Każdy ma swój własny astral, ale astral wychodzi jakby na zewnątrz i tam staje się wspólny.
Troszkę to wszystko chaotyczne, co piszę, ale trudno opisać coś co wykracza poza standart używanych słów i pojęć.

Post Pt kwi 18, 2008 11:56 am

Re: Niewierny tomcio-maluszek

Jeszcze raz napiszę, że ja niczego nie neguję. Mimo upływu lat wciąż jestem na początku, nie mam dokonań w zakresie Oobe bo nie wiedziałam, że można je mieć. Teraz nie wiem czy chcę mieć jakiekolwiek. Na pewno nic nie zrobię świadomie (przynajmniej w tej chwili tak myślę, a kto wie co się wydarzy i do czego mnie skłoni?).
Moim hobby jest mechanika kwantowa, astronomia i książki sf.
Nie przeczę, że te zainteresowania mają na mnie olbrzymi wpływ.
W niedawno przeczytanej książce pewien bezrozumny byt stał się doskonale mądry i inteligentny bo ktoś spowodował, że zamieszkała w nim cząstka (dusza z tak zwanego niebytu).
Miała ona w swym zapisie całą przeszłość, teraźniejszość i przyszłość (tzn. umiejetność przewidywania przyszłości na podstawie wiedzy od początku).
Cząstka i dusza to nie jest dobre określenie - to coś co przebywa w poza do czasu gdy ma okazję wybrać sobie rodzące się ciało.
Wiem, że to brzmi bardzo fantastycznie, ale spotkałam się z tym również w artykułach o genetyce itd. (oczywiście w formie przypuszczeń, bo naukowo to udowodnione nic nie jest). Jednak to do mnie przemawia.
Taki zapis i nasz mózg wykorzystywany w nikłym procencie.
Być może Oobe to taki poziom, na którym możemy czytać więcej z tego zapisu?
Być może żeby czytać musimy mieć wrażenie wolności (opuszczenia własnego ciała)?
Być może ten stan daje nam szansę na wykorzystanie ludzkich cech i umiejętności o których tak naprawdę nie mamy pojęcia?
To są oczywiście tylko takie rozważania. Po to by przybliżyć mój punkt widzenia - by był bardziej czytelny i zrozumiały.
Poza tym ja sama nie jestem do niego przekonana. Jestem na etapie rozpatrywania jednego z możliwych wytłumaczeń.
I wcale nie uważam, że mam rację. Po prostu jestem tak skonstruowana, że "prawdziwe" opuszczenie ciała jest dla mnie tym czym książka o czarach badź latajacych smokach.
Byc może za rok lub prędzej diametralnie zmieni sie mój punkt widzenia.
Wszystko co piszecie (Wasze poglądy) są dla mnie bardzo interesujace. I wiem, ze wiecie o wiele więcej niż ja, ale mimo to szukam swojej drogi. Bo jestem przekonana, że nie mam wyboru. Choćbym bardzo nie chciała to będzie mi się to zdarzać. Nie wiem tylko czy kiedykolwiek będę na to gotowa.

Post So kwi 19, 2008 8:53 pm

Re: Niewierny tomcio-maluszek

Czy rzeczywiście poza ciałem?
Copyright © Krzysztof Karnowski, 1997

Chyba każdy oneironauta, po pewnym czasie praktyki świadomego snu, ma ochotę do podążenia w "wyższe rejony" swoich doświadczeń. Pragnienie owo, to nic innego, jak próba uchwycenia czegoś jak najbardziej realnego i rzeczywistego, co nie byłoby tylko, jak zwyczajni jesteśmy mawiać, snem. W tym miejscu, na drodze każdego oneironauty, pojawia się różnie pojmowane doświadczenie przebywania poza ciałem (OBE - out of the body experience).

Tak było i w moim przypadku. Świadome sny bowiem, wydawały mi się często czymś tak subiektywnym i nierzeczywistym, że w końcu chciałem doświadczyć czegoś jak najbardziej obiektywnego i prawdziwego. Tym właśnie był dla mnie stan OBE. Zacząłem poszukiwać literatury związanej z tym zagadnieniem. Wtedy właśnie natknąłem się na książkę Roberta Monroe pt. "Podróże poza ciałem". Była ona dla mnie inspiracją i jestem przekonany, że większość z Was, Drodzy Czytelnicy, miała okazję się z nią spotkać.

Na pierwszy rzut oka książka ta wydaje się być bardzo dobrą pozycją omawiającą stan OBE. Przyglądając się jednak nieco bliżej inteligentny czytelnik zauważy, że Robert Monroe popełnił kilka podstawowych błędów w interpretacji swoich doświadczeń. Treść tej książki wydaje się stale nas przekonywać, iż jej autor rzeczywiście opuszczał swoje ciało i jest to jakoby fakt stwierdzony. Nie ma w niej ani jednej wzmianki na temat świadomego snu. Dlaczego? Odpowiedź jest prosta: Robert Monroe nie znał zjawiska świadomego snu!

Wówczas jednak jeszcze nie zdawałem sobie z tego sprawy i zainspirowany relacjami z "astralnych" podróży, postanowiłem sam, drogą świadomego snu, wyjść poza ciało i znaleźć się w sennym marzeniu, ale w jak najbardziej obiektywnym i rzeczywistym świecie. Co prawda miałem już dwa krótkie doświadczenia OBE w czasie snu, jednak nie były one bardzo podobne do tego, co opisywał Monroe. Oto te doświadczenia, przytoczone wprost z mego dziennika.

"Nie pamiętam żeby coś mi się śniło. Zobaczyłem w ciemności tylko jakiś obraz i uświadomiłem sobie, że stoję w przedpokoju mojego mieszkania. Chciałem iść do kuchni i kiedy przechodziłem przez jej próg, zobaczyłem w oknach jakieś światło. Momentalnie zbudziłem się."

"Śniąc jakiś sen, nagle znalazłem się na terenie mojej działki. Unosiłem się w powietrzu i patrzyłem na drzewa. Odbierałem niezwykle wyraźnie wszelkie bodźce płynące z otoczenia tak, jakbym był tam naprawdę. Nagle zbudziłem się."

Obydwa te sny mają wspólną cechę. Jest to subiektywne wrażenie, że to, czego się przed chwilą doświadczyło, nie było zwykłym snem. W obydwu przypadkach nastąpiło również nagłe przebudzenie. Na przykład po pierwszym śnie od razu wstałem i podekscytowany poszedłem do kuchni. Usiadłem w ciemności i zastanawiałem się skąd w moim śnie (OBE) wzięło się światło w oknach? Naraz przyszło mi do głowy, że mógł to być przejeżdżający samochód. A więc jednak możliwe było to, iż nie był to sen. W ten właśnie sposób doszedłem do wniosku, że miałem OBE!

Ci, którzy mieli kiedykolwiek podobne doświadczenie, na pytanie skąd wiedzą, że naprawdę opuścili swoje ciała odpowiadają, iż bierze się to z subiektywnego wrażenia i przekonania. A więc ja także należałem do tej grupy osób, co czyniło moje doświadczenia jeszcze bardziej zbliżonymi do typowych OBE. Potem jednak zdarzyło się coś, co skłoniło mnie do myślenia nad tym czy rzeczywiście opuszczamy swoje ciała, a przynajmniej czy było tak w moim przypadku. Było to następujące doświadczenie:

"Śniło mi się, że odpoczywałem w łóżku, w pokoju mojego brata i zrelaksowałem się, zamykając oczy. Pomału, pod wpływem myśli, zaczęły pojawiać się, ku mojemu zdziwieniu, jakieś obrazy. Byłem tym bardzo zaskoczony i naraz uświadomiłem sobie, że jestem poza ciałem w pokoju mojego brata i nie jest to zwykły sen. Mój brat powinien był spać na swoim łóżku, jednak nie było go tam. Co więcej, łóżko nie było nawet pościelone. Było dość ciemno. Chciałem sprawdzić, czy rzeczywiście jest to OBE, a nie jasny sen, toteż skoncentrowałem się na stojącej na stoliku roślinie (która w rzeczywistości znajdowała się w innym miejscu) by ja zdeformować sama siłą woli. Nie udało mi się to. W ten sposób przekonałem się, że rzeczywiście znajduję się poza ciałem. Gdyby był to "tylko" świadomy sen, wizja poddawałaby się mojej woli i roślina uległaby deformacji.

Zauważyłem, że posiadam "astralne" ciało. Było półprzezroczyste i jakby galaretowate. Mogłem modyfikować jego kształt. Chciałem gdzieś iść. Toteż przeniknąłem drzwi pokoju. Znalazłem się w przedpokoju wyraźnie czując otoczenie i stan, w jakim się znajdowałem.

Z pokoju, w którym spałem, doszły mnie odgłosy dobiegające jakby z telewizora. Wyczułem czyjąś obecność. Drzwi były mocno uchylone więc wsunąłem tam swoją głowę. Ku swojemu zdziwieniu zobaczyłem tam matkę i brata oglądających telewizję! Nie wiadomo czemu przeraziłem się i szybko wycofałem. Postanowiłem wrócić do ciała. Usłyszałem coś w rodzaju "kliknięcia", co Monroe uważał za moment połączenia się z ciałem. Pomyślałem więc, że znalazłem się w ciele. Wstałem z podłogi i poszedłem do matki zapytać się, czy rzeczywiście oglądała telewizję. Odpowiedziała mi, że tak. Po chwili obudziłem się. Był środek nocy."

Na drugi dzień, po tym doświadczeniu, byłem niezadowolony z tego, co zobaczyłem. Byłem na siebie zły, że podczas rzekomej eksterioryzacji, nie uświadomiłem sobie w pełni, iż to, czego doświadczałem, nie było zgodne z rzeczywistością więc nie mogło być to OBE. Nikt bowiem nie oglądał telewizji w środku nocy, a już na pewno nie w pokoju, w którym spałem!

Taki stan rzeczy może sugerować, że tak naprawdę nie znajdowałem się poza ciałem, lecz tylko we śnie. Po pewnym czasie zacząłem tak myśleć, ale okazało się, że ci, którzy doświadczają OBE, mają podobny do mojego problem. Problemem tym jest niezgodność rzeczywistości, w której znajduje się "astralny podróżnik", z jej faktycznym stanem. Warto w tym miejscu przytoczyć pewien eksperyment, który przeprowadził Keith Harrary - autor książki na temat OBE i świadomych snów, doświadczający osobiście obu tych stanów świadomości.

"Pewnej nocy zbudziłem się w stanie OBE, unosząc się po prostu ponad moim fizycznym ciałem, które spokojnie leżało w łóżku. Wcześniej, przed położeniem się, zostawiłem zapaloną świecę w drugim końcu pokoju. Obróciłem się i delikatnie zacząłem płynąć w jej kierunku z zamiarem zgaszenia. Przybliżyłem moją twarz do płomienia, ale miałem trochę trudności z jego zgaszeniem. Musiałem dmuchać w płomień kilka razy, zanim wydawał się być ostatecznie ugaszony. Obróciłem się i zobaczyłem moje ciało leżące dalej w łóżku. Zacząłem płynąć w jego kierunku aż w końcu znalazłem się w nim. Zapadłem w sen. Kiedy zbudziłem się następnego dnia, znalazłem świecę kompletnie wypaloną. Wydawałoby się więc, że w nocy, poza ciałem, oddziaływałem tylko na niefizyczny płomień świecy."

Co Harrary ma na myśli pisząc o "niefizycznym płomieniu świecy"? Czy sugeruje on nam, że każdy fizyczny przedmiot ma swój odpowiednik w świecie niefizycznym, w którym wydajemy się przebywać w stanie OBE? Jeśli istotnie jest to prawda, to w takim razie to, co widzimy poza ciałem nie jest fizyczną rzeczywistością, ale naszą wewnętrzną jej projekcją (stąd może nazwa "projekcji astralnej"). Sugeruję więc tym, którzy twierdzą usilnie, że opuszczają swoje ciała, aby w stanie OBE próbowali oddziaływać na rzeczywistość, a także aby podjęli próbę jej zmiany za pomocą samych myśli. Wiadomo przecież, że w świadomym śnie jego świat w dużym stopniu podlega naszej mentalnej kontroli. Kiedy więc rzeczywistość widziana poza ciałem okaże się podlegać takim samym prawom, jak świadomy sen, to czy nie będzie to oznaczać, że tak naprawdę nie opuściliśmy swego ciała w sposób jednoznaczny?

Ta propozycja jednak jest niedoskonała, jeżeli nie dodamy do niej dodatkowego elementu: myśli, iż nie znajdujemy się poza ciałem. Przypomnijmy sobie bowiem pewien fakt z mojego OBE. Próbowałem w nim zdeformować pewien przedmiot, była to roślina, samą siłą woli (jak często robię to w świadomych snach, całą tę sztukę nazywając "snuciem snu"), a jednak nie udało mi się to. Niepowodzenie owo wynikło z tego, iż cały czas zakładałem, że jest to niemożliwe ponieważ znajduję się w rzeczywistości fizycznej. Otóż najpierw musiałem pomyśleć, że znajduję się poza ciałem, by potem dać się omamić całej tej iluzji! Dlatego też podkreślam ten ważny element jakim jest "myśl zaprzeczająca": ja nie znajduję się poza ciałem. O tymże stwierdzeniu ("myśli zaprzeczającej") przyjdzie mi jeszcze wspomnieć. Teraz zaś przyjrzyjmy się bliżej relacjom, nieżyjącego już, Roberta Monroe - mistrza eksterioryzacji - z jego pierwszej książki. Uważam bowiem, że to właśnie jego ideologia (fenomenologia) wpływa najbardziej na myślenie przeciętnego podróżnika poza ciałem.

Monroe był absolutnie przekonany, iż rzeczywiście opuszcza swoje ciało i podróżuje po fizycznej rzeczywistości, jak też po innych "astralnych" - choć sam nie używał tej nazwy - planach. Sklasyfikował nawet te plany, nazywając je obszarami. Był wiec Obszar I - fizyczna rzeczywistość, Obszar II gdzie "materializowały się" myśli (świat snu?) i Obszar III - świat równoległy (antyświat), gdzie Monroe miał swoje drugie życie (ciekawe nieprawdaż?). We wszystkie te obszary można było wstąpić jedynie po opuszczeniu swojej cielesnej powłoki. Na co jednak chcę najbardziej zwrócić uwagę, to fakt, że Monroe w ogóle nie znał zjawiska świadomego snu. Kiedy uświadomiłem sobie ten fakt, Robert Monroe stracił dla mnie autorytet w sprawie niefizycznych podróży, a jego sposób myślenia wydał mi się nader naiwny, co prezentuje poniższy, może nieco obszerny, fragment jego książki.

"W czasie snu nie zachodzą procesy intelektualne. Świadomość, tak jak ja pojmujemy, nie działa. Stąd uczestnictwo w akcji zachodzi na poziomie reakcyjnym bądź niemożliwym do kontynuowania, lub też jest po prostu biernym obserwatorem, nie mogącym podjąć jakichkolwiek działań. Percepcja ograniczona jest do jednego lub co najwyżej dwóch "zmysłów". Nie ma możliwości natychmiastowej analizy, Błędne interpretacje związane są z całą percepcją i jako takie pozostają w świadomej pamięci.

Stan Drugi (stan OBE - przypis K.K.) jest przeciwieństwem marzeń sennych. Występuje w nim rozpoznanie świadomości. Umysł doznaje wrażeń dokładnie tak samo, jak w czasie świadomości fizycznej. Na podstawie doznań zmysłowych podejmowane są decyzje i działania. Weryfikacja tych wrażeń osiągana jest poprzez świadome i zależne od woli powtarzanie działań. Uczestnictwo w wydarzeniach jest takie samo, jak w świecie fizycznym. Doznania zmysłowe nie płyną z jednego czy dwu źródeł. Emocje są silniejsze i mają szerszy zasięg niż na płaszczyźnie świadomości fizycznej, ale mogą być kontrolowane i kierowane."

Cały ten opis w uszach oneironauty brzmi znajomo - jest to opis świata świadomego snu! Dla Monroe są to jednak przymioty wyłącznie stanu OBE ponieważ "Stan Drugi jest przeciwieństwem marzeń sennych". Czyżby więc rozpoznanie stanu snu było przez niego traktowane jako znalezienie się poza ciałem? I owszem. Pisał on bowiem, że czasami rozpoznawał we śnie, iż znajduje się poza ciałem. Dla Monroe jasny sen niczym od OBE się nie różnił!

Warto więc zauważyć, że Monroe nigdy nie próbował przekształcać otaczającej go rzeczywistości (czyli snuć sen), kiedy znajdował się poza ciałem, choć co prawda, starał się na nią niekiedy oddziaływać. Jestem przekonany, że jeśli wprowadziłby "myśl zaprzeczającą" to odkryłby, że tak naprawdę jest panem otaczającej go rzeczywistości (innymi słowy jej kreatorem).

Teraz zaś zatrzymajmy się na pewnym fenomenie jaki towarzyszył Robertowi Monroe, na który kładł silny nacisk. Są nim "wibracje" poprzedzające proces oddzielania się od ciała fizycznego i przechodzenia tym samym w odmienna rzeczywistość. Ja również posiadłem umiejętność odnajdywania owych "wibracji". Kiedy zdarzyło mi się to po raz pierwszy, to nikt i nic nie było mnie w stanie przekonać, że nie są one rzeczywiste, a ja nie opuszczam swojego ciała. Moim zdaniem to właśnie "wibracje" były jednym z czynników jakie wpłynęły na takie, a nie inne, myślenie Roberta Monroe. Oto kilka moich doświadczeń związanych z tymi tajemniczymi energiami.

"Postanowiłem odnaleźć "wibracje", Niczego się nie spodziewałem, ale ku mojemu zdziwieniu zacząłem coś odczuwać, choć było to raczej wrażenie "rozpłynięcia się" mojego ciała. Podniosłem głowę do góry i, jak się okazało, nie była to moja fizyczna głowa. To było coś niesamowitego! W procesie oddzielania usłyszałem jakby "syk" i towarzyszył temu charakterystyczny dźwięk (coś w rodzaju bzyczącej pszczoły) oraz "dzwonienie" w środku głowy. Wyszedłem z ciała prawie do połowy, ale przestraszyłem się i szybko powróciłem na miejsce, czyli do swojego ciała."

"Był ranek. Udało mi się odnaleźć "wibracje". Przebiegały one przez całe ciało, więc rozpocząłem proces oddzielania. Wiedziałem, że przy moim łóżku stoi moja matka, chociaż nic nie widziałem oprócz jasnej poświaty. Słyszałem jednak wszystko co działo się w pokoju. Obróciłem się niefizycznie i w ten sposób znalazłem się twarzą w dół do podłogi. Unosiłem się tuż przy moim łóżku. Jednocześnie bałem się, że mogę przeniknąć przez swoją matkę i ona to poczuje.

Wisząc tak dalej, zastanawiałem się co mam robić. Obróciłem się o 90 stopni i naraz poczułem ślinę w gardle i to w tym fizycznym! Przełknąłem ją, bojąc się o zadławienie i nagle zbudziłem się, a raczej oprzytomniałem. Otworzyłem oczy i spojrzałem na matkę, która dalej była w pokoju. Nie wydaje mi się, żeby coś zauważyła."

"Była noc. Zacząłem wyczuwać "energie". Kiedy je odnalazłem zacząłem rutynowy już proces oddzielania. Zapomniałem jednak o właściwym rozprowadzeniu "wibracji", toteż nie mogłem oddzielić swojej lewej połowy niefizycznego ciała. Opadłem na łóżko i naraz zobaczyłem jakiś obraz w ciemności. Zastanawiałem się co to mogło być. Zbudziłem się i otworzyłem oczy. Położyłem się w takiej samej pozycji, w jakiej widziałem obraz niefizycznymi oczyma i zaskoczony znów go zobaczyłem. Były to drzwi, ściana i sufit mojego pokoju. To wszystko jednak widziane poza ciałem było gdzieś bardzo daleko. Cóż, czyste zaburzenie percepcji."

Na pierwszy rzut oka te trzy sprawozdania potwierdzają jakoby fakt, że "coś" naprawdę opuszcza ciało. Dzięki "wibracjom" przechodzi się ze stanu czuwania do OBE bezpośrednio. To pozwala niektórym twierdzić, że to co widzimy poza ciałem nie jest snem. Takie podejście jest jednak niewłaściwe, gdyż do snu świadomego możemy przecież z powodzeniem przechodzić także bezpośrednio, stosując chociażby medytację hipnagogiczną (jedna z metod oneironautycznych nauczana na kursach). Wyszukiwanie więc "wibracji", jak i innych wrażeń płynących z ciała, proponuję traktować jako kolejną technikę przechodzenia bez utraty świadomości w fazę REM (marzeń sennych). Stan "wibracyjny" jest właśnie momentem przechodzenia we wspomniana fazę. W niej zaś nasze ciało jest sparaliżowane (senny paraliż - zbawienna dla nas niemożność poruszania się w czasie marzeń sennych), dlatego zaczynamy poruszać się "niefizycznie" lub też, jak sugeruje znany badacz świadomych snów - Stephen LaBerge - mentalnie. I słusznie! Poruszamy się więc "mentalnym" ciałem po "mentalnym" świecie (lub też jeżeli ktoś woli sennym ciałem po świecie snu). W tym momencie dochodzimy do punktu kulminacyjnego - zamiany terminów. Pozostaje nam jednak pytanie czemu to służy i czy jest to takie ważne?

Zmieniając terminy "astralnego ciała" (duszy?) na "ciało snu", a "wyjście z ciała" na "wejście do świata snu" pozbywamy się naturalnego lęku przed niemożliwością powrotu i śmiercią. Sam Robert Monroe napisał, że lęk ten jest najważniejszą przeszkodą dla podróżnika poza ciałem. Zamiana terminów nie jest jednak oszukiwanie samego siebie. To, że tak naprawdę nie znajdujemy się poza ciałem, możemy sobie udowodnić wprowadzając "myśl zaprzeczającą" o której wcześniej pisałem. Kiedy zabraknie takiej myśli w stanie OBE możemy narazić się na taki rodzaj doświadczeń:

"Wyszedłem z ciała (...). Pomyślałem, że czas już wracać. Nagle zacząłem się dusić, nie mogłem złapać oddechu. Chciałem wrócić jak najszybciej, dlatego poleciałem do swojego pokoju. Nie było tam mojego ciała! Nie miałem więc do czego wracać. Pomyślałem, że umarłem. Usiadłem w ciemności i zacząłem się nad tym wszystkim zastanawiać. Nie wiedziałem co będzie dalej (...).

Jak widzicie żyję nadal. Mojemu doświadczeniu brak było "myśli zaprzeczającej" złudzeniu przebywania poza ciałem. Teraz zaś zawsze ilekroć znajduję się "poza ciałem" wiem, że w istocie śnię. Nie reaguję paniką gdy nie ma mojego ciała lub zamiast niego leży ktoś inny. Jest to wynikiem wprowadzenia nie tylko "myśli zaprzeczającej", ale także długiej praktyki oneironautycznej. Dlatego wszystkim czytającym ten tekst, jak i sobie życzę wysokiej samoświadomości w świecie snu, w którym tak bardzo lubimy przebywać.

Pora już zakończyć moje rozważania, jednak czytelnikowi należy się parę słów wyjaśnienia. Chciałbym bowiem na koniec zaznaczyć, iż wcale nie uważam, że wychodzenie niefizycznym ciałem w fizyczną rzeczywistość jest niemożliwe i absurdalne. Przypadki z pogranicza śmierci, bilokacja, oddziaływanie na fizyczny świat przez osoby przebywające poza ciałem i inne jeszcze fenomeny zdarzają się. Są faktem i nie mogą być pominięte. Ich omówienie nie nadaje się jednak na ten artykuł, w przeciwnym wypadku zacząłby on przypominać raczej książkę. Jednak wspomniane przed chwilą fenomeny dalej nie są dowodem na to, że coś faktycznie opuszcza ciało (można je pojmować np. jako ESP). Udowadnianie czegokolwiek nie było również celem niniejszego artykułu. Być może zawsze kiedy śnimy "coś" opuszcza nasze ciało? Być może to świadomość (a czym ona jest?)? Zachęcam jednak wszystkich "opuszczających ciało" by podczas kolejnej podróży zadali sobie to ważne pytanie: "Czy rzeczywiście poza ciałem?".

Źródła cytatów;
Robert Monroe, Podróże poza ciałem, Bydgoszcz 1994 by Limbus Ltd. (str. 317).
Stephen LaBerge, Lucid Dreaming, New York 1985: Ballantine

Post So kwi 19, 2008 9:47 pm

Re: Niewierny tomcio-maluszek

Właśnie stąd bierze się pierwotna definicja OBE - z tego iż R.M. nie miał pojęcia o istnieniu świadomych snów. Ale przecież nie mamy też dowodów, że LD nie jest wyjściem z ciała.
Artykuł kiedyś czytałam i owy nie przekonuje mnie do czegokolwiek - co najwyżej opisuje problem niemożności łatwego zweryfikowania czym jest OBE.

Post So kwi 19, 2008 10:18 pm

Re: Niewierny tomcio-maluszek

Dzięki, świetny tekst! Aż przyjemnie czytać coś takiego :) Napisz więcej, choćby miała to być cała książka :)

Post N kwi 20, 2008 8:25 am

Re: Niewierny tomcio-maluszek

To nie moje :D to artykuł pana Krzysztofa Karnowskiego pod tytułem
Czy rzeczywiście poza ciałem?

Post Cz maja 15, 2008 12:22 pm

Re: Niewierny tomcio-maluszek

nie rozumie tych ciagłych problemów zwiazanych z tym czy eksterioryzacja odbywa sie w naszym umyśle czy po za nim..a gdzie do cholery odbywa sie swait fizyczny, to ze istnieje po za naszym ciałem to złudzenie w ktore nawet teraz trudno mi nie uwierzyc, wiem ze nie odkryłem nic nowego, bo o tym wszystkim mozna przeczytać w googlach i przeroznych ksiazkach, ale z moich osobistych doswiadczen
i obserwacji wynika ze nawet kazdy z nas ma swoj włąsny idnywidualny swiat materialny, w ktorym wiele cech jest wspolncyh a wiele nie, na oko da sie to wywnioksowac ze wzoru e=mc2 i prostych doswaidczen
fizycznych z falowa natura rzeczywistosci, zreszta cholera na razie nie mam umiejetnosci pisania zgrabncyh postów, ale czuje ze nadchodzi
jakis przełom, zmiana swiadomosci, czas 'prawdy' tej o ktora pytał sie Piłat Jezusa
Poprzednia strona

Powrót do Rozważania za/przeciw OOBE

Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 1 gość


cron


Śnienie - rozwój - warsztaty

Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group.
Designed by ST Software for PTF.
Przyjazne użytkownikom polskie wsparcie phpBB3 - phpBB3.PL
phpBB SEO