zdarza się. ogólnie to się nazywa rozkojarzeniem. takich doświadczeń mam szczególnie dużo. wyjście ze sklepu zapomniawszy reszty jako przykład.

Kiedys cwiczylam Tai-chi, dobre bylo, cwiczylam z grupa osob, jak konczylysmy forme to byla cisza, bo czulysmy jakby cos przeplynelo i szkoda bylo to psuc.
Dreamcater, jakbys wychodzac do sklepu naprawde medytowal to bys nic nie zapomnial, wtedy ma sie ostry umysl, jak sie jest w ciszy, to to, co zwiazane z realem przyplywa samo i w najodpowiedniejszym momencie.
kiedys widzialam na dvd ludzi, ktorzy cwiczyli medytacje w ruchu po prostu chodzac , powoli, swiadomie wykonujac kazdy ruch, fajne, robi sie to automatycznie a swiadomie jest ciekawie , polecam, proste jak drut - wyczyscic umysl i powoli wykonywac kazdy ruch w chodzeniu, jeszcze lepiej jak sadze na bosaka po trawie ( nie robilam tego na bosaka, ale mysle, ze wtedy bedzie lepiej).

To się nazywa w jodze "kin chin", czy jakoś tak. Kiedyś ćwiczyłem w grupie na zajęciach jogi, ale to było ładnych parenaście lat temu.
Herbinka przypomniałaś mi dawne dobre wspomnienia, chyba spróbuję ponownie, obecnie tego świadomego chodzenia, z pełną koncentracją na każdym ruchu, to bardzo uspokaja, wycisza umysł, dobrze wpływa na ciało.
Staje się prosto (bez garbienia się), składa się ręce jedna dłoń na drugą na wysokości trochę poniżej pępka i zaczyna chodzić. Podnosi się jedną nogę obserwując w myślach jak ugina się w kolanie, jak stopa odrywa się od podłoża, przemieszcza się nogę do przodu i opuszcza obserwując w myśach jak noga się prostuje, jak stopa dotyka podłoża, jak ciężar ciała przenosi się na nogę wysuniętą, itd.
Polecam

Jeżeli chodzi o wszelkie medytacje w ruchu bardzo dużo opisał tego Osho, szczególnie w książce "Techniki medytacyjne", którą gorąco polecam.

hmm, dziękuję:) osobiście najczęściej zdarza mi się to podczas marszów, jako że dużo maszeruje i jest mi z tym dobrze:) jakoś się głębiej nie skupiam na medytacjach, ponieważ nie czuję takiej potrzeby, czyli każdemu wedle tego co chce;) ale wracając do samej medytacji, nie mam żadnych szczególnych metod, po prostu idę i "słucham" własnego ciała;) to co mi mówi, czasem słyszę więcej troszeczkę, ale to czasem. to tak tyle by było;)
pozdrawiam Sinobrody

Nazwa "kinhin" wywodzi się z Zen i stosuje się tą medytację w ruchu podczas przerw w zazen.

Pewnie masz rację, nie pamiętam już skąd ta nazwa. Chodziłem kiedyś na zajęcia z hatha jogi, ale od czasu do czasu prowadzący zapoznawał nas z różnymi innymi technikami, różnymi medytacjami, filozofiami, itp. W ten sposób z czasem każdy z uczestników mógł wybrać coś dla siebie. Mnie została hatha joga, huna i trochę medytacji, oraz informacje o OBE
Szkoda, że dziś nie ma takich różnorodnych zajęć, a może gdzieś są?

A ja chodziłem na bosaka po pobliskich łąkach i lasach. Bardzo fajnie wspominam to doświadczenie. Chodziłem powoli starając się doświadczać jak najwięcej. Słuchałem ptaków, szmerów dzikiej zwierzyny, badałem odczucia pod stopami, upajałem się widokiem zieleni.
Na początku chodziłem normalnie ale miałem wewnętrzne lęki, że coś mi się stanie w stopy. Takie łażenie męczyło mnie zarówno fizycznie jak i psychicznie. Potem zwolniłem tępo i starałem się rozluźnić i wyciszyć, co zaowocowało wspaniałym 3godzinnym spacerem.

Kto nie chodził na bosaka po mchu niech żałuje.

taaa, przyjemne uczucie:) choć czasem nas różne "zwierzątka" leśne "lubią";) ale ogólnie las jest oazą gdzie można się podładować. każdy ma swój własny sposób, jeden lubi w trampkach chodzić drugi pójdzie w góry;) a poważnie oderwanie od cywilizacji potrafi czynić cuda. wypad nad wodę, bądź w góry, notabene które kocham, łazić i wędrować, bez telefonu, komputera. ja sam i bezmiar wszechświata choć skupia się tylko na tu i teraz, jest ograniczony do naszych zmysłów. i tu należy zapytać kto jak słyszy bądź czuje. oczywiście każdy inaczej. ale mamy okazję do bliższego przyjrzenia się samym sobie, gdzie nikt nie zakłuca tego procesu. możemy po prostu posłuchać...
tak ja to widzę, czuję, i gdzieś w zakamarkach mnie samego wiem
Pozdrawiam Sinobrody

Niekiedy, w krótkim czasie po standardowej medytacji, lub w trakcie, nachodzi mnie wewnętrzna potrzeba wykonywania określonych ruchów. Zwykle wykonuje je rękami, wraz z określonym poruszaniem się tułowia. Czasem są to ukłony, czasem kiwanie się, falujące ruchy rąk. Wraz z każdym poruszeniem przechodzą mnie przyjemne ciarki, tak jakby energia przepływała przez całe moje ciało, wyciszenie pogłębia się. Można to nazwać medytacją w ruchu?

Osobiscie slyszelem ze capoeira i joga to formy medytacji w ruchu.

werewolf podobne przeżycia opisał Castaneda w "magicznych ruchach", być może doznajesz tego sympatycznego zjawiska, które oprócz medytacji i wewnętrznego wyciszenia, wpływa również na ciało. a te "ciarki" faktycznie może hmm, symbolizować energia, która płynnie przemieszcza się przez ciało. tak myślę, ale tu już może się wypowiedzieć Śniący, jest bardziej wiarygodnym źródłem informacji

wszystko może być medytacją, to tylko odpowiedni stan umysłu.
także to czy stoisz, czy leżysz, biegniesz lub lecisz, nie ma najmniejszego znaczenia na początku przywiązujemy się do jakiś tam pozycji, w których się wyciszamy i koncentrujemy. Z czasem "pozycja" straci na znaczeniu

Nie wiem, to są ruchy, które płyną z wnętrza... Robię to, co mówi mi ciało. I to zawsze działa